Na 2 uur kloten aan labview op de pc was het tijd om naar huis te gaan. We waren met zn 5e of 6e. Ons gesprek ging over de Nederlandse weer. Dus ik zei: soms heb ik echt zo iets van nu wil ik niet naar buiten. Soms denk je echt wtf man. Zegt n tegen mij:Ja dan ga je toch terug. Toen was het dus heel ff stil. Ik begreep niet precies wat hij bedoelde dus ik vroeg: naar huis bedoel je? Hij zei: nee naar je eigen land. Ik had toen voor het eerst in me leven een bijna emotionele fall-out. Ik hield vol en zei:Maar Nederland is toch mijn land. En ik ben nooit gekomen om terug te kunnen gaan. Ging hij maar verder: Ja je ouders komen toch uit een ander land. Ik als antwoord: Ja ik toch niet? Een klasgenoot greep in, hij begreep dat het wel uit de hand zou kunnen lopen. Hij zei: Mo is hier buitenlander maar ook in Turkije. Toen liep ik maar weg na een het wensen van een prettig weekend. Het werd mij teveel. Ik was heel erg boos maar ook in de war. Ik wist niet wat ik daarmee moest. Wie was ik nou? Na jaren lang in het getto opeens in een witte omgeving was misschien een foute keuze. Ik weet nog steeds niet wat ik ermee moet doen. Ik lachte vroeger altijd om zulke dingen tussen vrienden. Maar nu na een echte discriminatie ben ik echt in de war.
Reageren op bovenstaande artikel is niet meer mogelijk.
