Gedragen door vier sterke poten bewoog hij zich in ritmische pas voort over het land die zijn brede schouders langzaam van het licht ontrok. Genadeloos, meedogenloos en onverbiddelijk sloeg hij zijn rechterpoot neer in Istanbul. Zijn kwijlende bek nog besmeurd met het bloed van weerloze Armenen van de kristalnachten trok hij het land verder in en marcheerde als het onstuitbare leger zwarthemden door de jaren heen met een onuitwisbaar spoor van bloed en tranen.
De stilte waren wij niet gewend... het klonk ons onwaarschijnlijk in de oren: de wolf is niet meer! Daar lag hij gestrekt over het land. Het kwaad is geschiedt, maar de onaangename geur van het ontbindende lichaam en de dik gedraaide morsige strontklonten- waarmede de ruw geschapen idealistische zwijnen zich graag mee besmeuren en badderen- lagen er nog smerig bij. De donkere stankwalm rukte krachtig op naar het noordoosten en drong via de oren van een aantal wezenloze idioten naar binnen en penetreerde de nog sluierdunne imuunsysteem van het bewustdenken. Het gelijk van de geschiedenis en mijn oordeel liet niet lang op zich wachten: gluiperig benaderde hij het "vrijdenken" van achteren en loste een schot recht in de rede. Achterlijk en dom om te denken dat de levensdraad van een mening afgesneden kan worden met een kogel die uit de loop geschoten wordt door de kracht van haat en nijd. Het maakt het enkel en alleen sterker! Vergeet niet dat de doden branden als onuitputtende kaarsen in het duister om het kwaad te belichten.
Deze laffe moord gaf een stel schunnige, onder een dikke laag stront bedolven "überzwijnen" een uitermate deugddoend gevoel dat ze aanstuurden op een lofzang. Iets wat lijkt op een kruising tussen zwijn en walrus, die zich voordoet als dichter, schreef de geselende woorden op papier. De vettige zwijn -waarvan ik het roze vlees graag aan de slagershaak zie hangen- mocht het uitknorren. Naar eigen knorren zou het tevens een antwoord zijn op de tienduizenden vredelievende demonstraten die onder luid applaus 'Wij allen zijn Armenen' scandeerden. Die woorden gingen klaarblijkelijk diep in de achterste van de biggen, niet wetende dat dit een emotioneel en metaforisch antwoord is op wat jullie niet laten kunnen, namelijk moorden.
De hartstochtelige woorden van Yavuz Bingöl als reactie hierop streelt al dagen mijn geest: "...wat hier is gemaakt komt niet voor in het alfabet van de kunst. Kunst mag geen haat doen opwaaien. De emotionele band moet blijven bestaan..."
Inderdaad, de emotionele band moet blijven bestaan!
Bu kadar sessizlik pek gorulmemistir Turksnl tarihinde...
Hayirdir insallah...
TVMD
om Arrayu
TVMD
reactie geplaatst op om Arrayu
De vettige zwijn, waarvan je het roze vlees graag aan de slagershaak ziet hangen, -ongekend fel van je trouwens- beweert dat hij geen kwade intenties had.
Ik ben geneigd hem te geloven. Hij is gewoon een onnozele pion, wiens patriottische gevoelens worden gebruikt. Daarentegen is de schrijver van het lied een woordengoochelaar en die zie ik er voor aan om tijdens het schrijven subtiel de woorden er in verwerkt te hebben, hoewel subtiel niet zijn stijl is, maar dat terzijde.
Ach storm in een glas water, waait wel weer voorbij.
Reageer
Reageer inhoudelijk aub. We hanteren een stricte policy.
