Mijn valentijnsdag begon met een uitslaappartij. Vervolgens stiefelde ik in mijn roze pantoffeltjes naar beneden, alwaar ik in EEN SLAGVELD, poogde een senseootje te zetten. De keuken zag eruit als Bagdad, maar dan zonder lijken.
Met een bak koffie liep ik naar de deur, want er moeten wel minstens drie afgeladen tourbussen met mannen staan die mij de liefde verklaren. Behalve een wind, wat spetters en een vrolijke buurman, stond er weinig.
Ik liep terug naar binnen en opende de gordijnen alwaar ik, waarschijnlijk verrast zou worden met een orkest in de achtertuin. Meer dan een omgewaaide parasol en een paar tortelende duiven was er niet.
Mijn mail! Ja, ik moet minstens een mailtje van mijn lieffie hebben gehad. Maar..NIETS!..of wacht...toch eentje...of ik niet vergeet de wasmachine uit te zetten.
Mijn moeder belt ondertussen om de winst te peilen.
"En?"
-"Ja niets mam."
"He-le-maal niets?"
-"Na-da, ja ik heb vorige week prachtige oorbellen gehad."
"Maar vorige week was het geen Valentijn he...?"
-Maar daar doet hij niet aan...zei ie en ik ook niet..vandaar dat die oorbellen zo vroeg op mijn kussen lagen"
"..en ondertussen heb je het hele huis zeker afgezocht naar een kado?"
-"J...nee"
"Maar je hebt wel oorbellen gekregen vorige week."
-"...hihi..."
"Wees blij, ik bad vroeger dat je vader me zou verrassen met een bos bloemen, of mij part een en bosje onkruid. En heel toevallig kwam hij die dag thuis met "Gunsel, kijk ik heb een bos verse peterselie."
Ondertussen huil ik zonder het mijn moeder te laten merken. In mijn gedachten zie ik mijn vader met in de ene hand zijn pet en in de ander hand een bosje peterselie voor de deur staan.
Stom valentijnsdag ook. Ik zit maar te zeuren om een stom kado, terwijl mijn moeder deze dagen voortaan alleen doorbrengt, oh wacht niet alleen deze, maar voortaan alle....
"Mam heb je trek in taart?"
-"Altijd..."
"Mooi, zet maar koffie, ik kom er gelijk aan."
