Er is niets zo erg als een kibbelend stel in de supermarkt. "Niet te hard met die kar schat, zo gaat de prik uit de Cola." En daar lach je dan lief bij, want IK zet de spullen thuis in de kast en IK ben zometeen diegene die spuitende cola van de muren kan zitten schrobben. En daar sta ik dan als een vreselijk mokkel met mijn knuistjes in de zij: "IK ZEG, NIET RENNEN!", waarop mijn suikerklontje als een kind van vijf met piepende gympen door de supermarktpaden stormt, en vervolgens terugkomt met een afgeladen kar vol.....maandverband en tampons. "Wat moet je met die troep en waarom zoveel..?" vraag ik met opgetrokken wenkbrauwen. "Nou volgens mij ben je ONGESTELD!" antwoord hij hardop en kijkt triomfantelijk naar andere mensen die passeren. Demonstratief laat ik hem die kar vol met maandverband duwen en slis tussen mijn tanden, dat als hij niet ophoudt, hij zometeen al dat maandverband nodig heeft voor een bloedneus. Hij lacht..ik niet.
Mijn oog valt op een tampondoosje in de kar.
"Wat moet iemand met OB tampons...met zijde!", vraag ik mezelf af...met zijde, ja voor de makkelijke inbreng, lees ik op het doosje! Ja maar als je een keer hoest, schiet dat ding zo in je sok.
We duwen de kar, de doosjes OB en pakken Kotex en ander verband trekken de nodige aandacht. Bij de potjes prut, gooi ik er een lading Olvarit in. HA!
"Zwanger en...ongesteld?", vraag ie. Ik lach.. ha...ha...ha.
"Nee, iemand die zich gedraagt als een peuter, die eet vanavond ook als een peuter," antwoord ik.
Maar de zaterdag loopt uit de hand, een schattige ochtend in de supermarkt, loopt uit tot een "merhaba Sevgi Teyze!" terwijl ik een kar vol maandverband, olvaritpotjes, slabbetjes en repen chocolade duw. Nils, ziet Sevgi teyze staan en roept "ik check even de nieuwe Playboy," en rolt bij elke bladzijde met zijn ogen en knipoogt naar mij, terwijl ik de perfecte getrouwde vrouw uithang.
Wij zijn hier in een diplomatieke oorlog. Een oorlog die begint als een grapje, maar uiteindelijk de grenzen van maatschappelijke toleratie in een supermarkt probeert op te rekken, eentje die begon met "Niet rennen" en uiteindelijk eindigde met mijn moeder aan te telefoon:
