Zaterdagnacht beet de kou door mijn kleren en striemde mijn huid als afstraffing voor mijn besluit geen jas aan te trekken, waarna ik dacht dat de opwarming van de aarde toch niet zo een gek fenomeen zou zijn. Ajúú het mannelijke lid! De angst voor bevriezing en over een paar duizend jaar uitgehakt te worden door een stel archeologen die mij daarna een lullig naam zullen toebedelen dwong mij een ongebruikelijke maar kortere route naar huis te nemen: dwars door een voetbalveldje het schoolplein op om via de achterpoort uit te komen bij de lege moestuinen van een verzorgingstehuis en vervolgens een fietstunnel in te lopen die onder een hoofdweg door in mijn buurt uitkomt.
Het tochtte flink in de tunnel. Het kippenvel stond me op het lijf toen ik een muur van tochtende kou tegen me op voelde botsen, ik liep verder de blindverlichte tunnel in terwijl ik de kou probeerde te trotseren... Plotseling hoorde ik volkomen out of the blue een zware stem, die me vleiend probeerde toe te spreken: "Hé héy, waar gaat dat naar toe?" Naar huis! Ik stopte met lopen en keek met draaiende ogen om me heen, enige wat ik zag waren de bekladde muren van de jongeren die zich hier tot laat in de avond ophouden, behalve als het steenkoud is natuurlijk, dan zitten ze koest bij het openhaard kerstliederen te zingen. Achterom kijken durfde ik niet. Mijn hart bonsde ondertussen in mijn keel. Ik liep verder verstijft in kleine stapjes verder. De zware stem riep me weer toe, "Halló, je hoort me wel..." Ik verzamelde mijn moed en keek schaapachtig achterom... Niets!... "Niets?" vroeg ik mezelf af, hallucineer ik of is het Piet die achteraf toch besloten heeft om mij een cadeautje te geven? Want je hoort hem wel, maar ziet hem niet! Piet of niet, op dat moment was ik instaat om zeven kleuren te schij... of ehhm... te ontlasten! Zo ongelovig als ik ben begon ik spontaan en zo snel mogelijk de "Kelime-i temcit" gebed te verrichten La havle vela kuvet illa bilal alil azim even later wendde ik me ook voor de zekerheid tot de Heilige Engel Michaël, het gebed die ik vroeger van mijn oma geleerd had om het kwaad te overwinnen. Kutsal melek mikail, beni beladan uzak tutunuz, kötülüklere karsi koruyunuz, seytandan uzak tutunuz... Dan maar hopen dat het helpt. Deze maal liep ik verder met grote Sasquatch-stappen, in de hoop dat ik zo het einde van de tunnel kon bereiken zonder kleerscheuren. Even hoorde ik niks meer... toch gehallucineerd?
Toen, op het moment dat ik dacht veilig en wel de tunnel uit te lopen, zag ik een vrouw met een boersscheef gezicht de uitgang versperren. De wind bolde haar zwart gestreepte jurk op. Ze bewoog zich niet, en stond als een raadselachtig living statue actrice mijn kant op te staren. De angst greep me weer! "Wat moet ik doen? Omdraaien, wegrennen en zo het blijk geven van mijn zwakte, of doorlopen en welbewust zijn in het gevaar dat ik daarbij kan lopen." De keuze ging uit naar het tweede. Borst vooruit en doorlopen! Twijfelend liep ik verder terwijl ik begon aan een grote boog om buiten haar grijpruimte heen te lopen, maar tot mijn grote schrik liep ze naar me toe. Kutsal melek mikail havle kötülere ve la kuvet illa seytan bilaldan uzak tut! Ik was bang, echt bang! Ik vreesde het ergste: een overval, verkrachting, aanranding of een brute moord. Er flitste werkelijk van alles door m'n kopke heen! Ik groette haar zo schattig en zo sympathiek als ik kon terwijl ik haar engelachtig probeerde aan te kijken. Sneeuwwitje was er niks bij! "Goedenavond", groette ik en keek de tunnel uit. "Hói, je bent wel leuk he" hoorde ik die bekende zware stem weer roepen. Zo geschrokken als ik was keek ik haar opnieuw aan terwijl ik me afvroeg waar die zware stem toch vandaan zou kunnen komen. Ze stond met openarmen naar me te staren en fluisterde: "Lola"... "Lola? Wie... ik?"
Op dat moment besefte ik dat die zware stem uit haar schunnige mond galmde (je had het moeten zien!) en plots drong het me door me door dat ik oog in oog stond met een travestiet! Eigenlijk was haar kaaklijn ook nog eens mannelijk genoeg om het te begrijpen. Vreemd genoeg waaide mijn angst voor een verkrachting met de koude tocht de tunnel uit, want stijf zou "zij" het toch niet kunnen krijgen in deze kou. "Hói" zei ze opnieuw met een scheve lach. Ik liep rustig verder. Ze liep met me mee. "Hói" zei ik "koud hé, vindt u niet?" "M'n poesje gaat verrot, ik wil aandacht" gaf ze als reactie op mijn vraag. Ik schaamde me rot! "Ik weet waar je woont" zei ze vervolgens. Ze kwam moeilijk uit haar woorden en kon zich moeilijk voortbewegen. Ze was duidelijk zwaar beschonken of ze had zich pasgeleden laten besnijden. "U weet waar ik woon? Waar dan?" vroeg ik met een getekende glimlach op mijn gezicht. Ze beschreef precies de route naar mijn woonhuis! "Aan het eind van deze straat, bij de C1000, tegenover een speenpad" Al snel gumde ik mijn glimlach van mijn gezicht. "Waarom denkt u dat ik daar woon" vroeg ik haar verbaasd. Ze had me naar binnen zien lopen toen ze toevallig langsliep.
Ze vroeg weer om aandacht toen ze zag dat ik haar niet de gewenste aandacht gaf. "Sorry, ik moet snel naar huis" zei ik. Ze vroeg mijn telefoonnummer. "Helaas is mijn telefoon een paar dagen geleden gestolen" loog ik terwijl ik vurend hoopte dat het niet af zou gaan. Daarna vroeg ze om mijn MSN-adres waar ik eigenlijk heel sporadisch gebruik van maak. Normaal gesproken gebruik ik de veel stabielere ICQ-messenger, maar de angst dat ze op een dag voor mijn deur zou staan dwong mij haar alsnog mijn MSN-adres op te geven. Zo kon ik haar tevens duidelijk maken dat ik absoluut niet geďnteresseerd ben in haar. Na een tijdje meegelopen en gebabbeld te hebben zei ze naar huis te willen gaan. Van mij mocht het al te graag!
Onbewust en snel nam ik een dreigende karatehouding aan om een eventuele afscheidszoen van me af te slaan. Gelukkig liet ze dat achterwege en liep ze het felverlichte C1000-plein op om haar weg naar een afdakje te vinden. Eenmaal thuis aangekomen zag ik op MSN dat een één of ander "Lalla Maryam" me had toegevoegd. Dat moest zij wel zijn! Iets later kwam ze online. Voor even dacht ik dat ik beter af zou zijn als ik niet zou reageren, maar dat gedachte loste zich vanzelf op toen ik de gevolgen daarvan realiseerde: in het ergste geval kon zij mijn deur forceren om binnen te komen!
Op msn raakten wij in een verveeld gesprek... dat gold in ieder geval voor mij, zij had er beduidend meer plezier in. Zoals ik voorheen had gepland heb ik tot op de dag van vandaag gepoogd duidelijk te maken dat ik geen interesse heb in haar. Of ze het begrepen heeft moet nog blijken.
Zaterdagnacht beet de kou door mijn kleren en striemde mijn huid als afstraffing voor mijn besluit geen jas aan te trekken, waarna ik dacht dat de opwarming van de aarde toch niet zo een gek fenomeen zou zijn. Ajúú het mannelijke lid! De angst voor bevriezing en over een paar duizend jaar uitgehakt te worden door een stel archeologen die mij daarna een lullig naam zullen toebedelen dwong mij een ongebruikelijke maar kortere route naar huis te nemen: dwars door een voetbalveldje het schoolplein op om via de achterpoort uit te komen bij de lege moestuinen van een verzorgingstehuis en vervolgens een fietstunnel in te lopen die onder een hoofdweg door in mijn buurt uitkomt. 
. Dikkat et kardes, nebicim mahalle orasi.
