In het gure weer slierde ik door een stille straat van Amsterdam met de roodgekleurde herfstbladeren die zich gedwee lieten meevoeren door de wind. Ze leken de letale vrijheid te vieren die de herfst hen bracht.
De stilte werd verstoord door een lijkwagen met volgauto’s die de straat inreden. Het zware geluid van de dieselmotor waarschuwde mij voor de naderende stoet waarvan de uitlaatgassen de kruidige en sterke geur van de herfst verdrongen. Neerslachtig keek ik door het raam van de lijkwagen die stapvoets langs me heen bewoog.
Door het zijraam zag ik –afgedekt door de rode rozen- een witschitterende grafkist liggen. In een tel bemerk ik ook mijn blik die terugspiegelde door de geblindeerde ramen en zag mijzelf in de lange armen van de dood staan. De armen die je in een ruk de duisternis in kunnen trekken grepen deze maal naar mijn hart en de tijd die nu benauwend stil stond. Een moment van wurgende angst overweldigde mij. Een voorbode? Is het mijn beurt? Geconfronteerd met de gedachte dat de toekomst onbereikbaar is voor het leven, en de dood voor het verleden, schrok ik wakker door een kerkklok die me terugtrok naar het besef van het heden. Zo somber als het weer volgde ik mijn weg in de schaduw van de ondertussen ver verwijderde stoet. Ik wist dat ik ze later weer zou tegenkomen op het kerkhof waar ik iedere zondag langsloop na een lange zaterdagnacht.
Aangekomen bij het kerkhof stond ik stil en keek naar de mensen die in de leegte stonden te staren. De achterdeuren van de lijkwagen werden tegelijkertijd opengemaakt door twee mannen met fluwelen handschoenen en hoge hoeden. Het was tijd om de kist uit de lijkwagen te halen. Er begon een rist klanken van een harp uit de lijkwagen te klinken die voor een zeer harmonieus accent in de sfeer zorgde. Het schuinvallende licht van de lantaarnpaal concentreerde zich op de twee mannen die de kist uit de lijkwagen naar buiten schoven en werd op schouders - onder toeziend oog van de troosteloze nabestaanden - door de poorten van het kerkhof naar binnengedragen.
...een huiverige stilte...
Nadat ik dit alles aandachtig waargenomen had sloeg de dood zijn armen opnieuw om me heen. Ik besefte dat hij me in zijn bedwang had. De bevrijding van de herfstbladen. Op dat moment bemerkte ik een schim van een lange brede man die daar in het midden van het kerkhof boven de grafstenen uitstak. De angst greep me weer! Ik probeerde mijzelf wijs te maken dat wat ik voor een schim hield niet bestond en dat het maar een gevolg was van de grote hoeveelheden drank die ik de dag ervoor tot me had genomen.
Voor zover mijn zicht zich door de duisternis kon begeven leek het alsof de gedaante naar me stond te zwaaien. Ik kon niet reageren nu de dood zijn armen strak om me heen had geslagen in een maalstroom van angst. Wie is dat toch? Een moment later kwam het tussen de donkere grafstenen door langzaam naar me toe lopen. De bewegingen werden door het licht van de lantaarnpaal scherp afgeschetst waardoor het op een langzaam draaiende rolprent leek. De duisternis onthulde langzaam het gezicht…
Ik ken hem! Het gevoel van vreugde nam in een ogenblik de plaats in van het gevoel van angst. Hij is al vijftien jaar dood, en toch herkende ik hem aan zijn hemelsblauwe ogen, vredige lach, kale hoofd en zijn grote opgekrulde witte snor. De duisternis trok zich terug en verloor terrein aan de opkomende zon: mijn opa!
Malah Hamawet had hem gedood in opdracht van God, maar mijn herinneringen -die begraven liggen in het kerkhof der verleden en opdoemen bij een gevoelig, angstig of vreemd detail - had hem weer tot leven gewekt. Zo loopt hij nog rond, zo staat hij voor mij, leest hij de krant, zit hij aan tafel of komt mijn kamer binnenwandelen om een nachtkusje te geven. Zou hij er achter zijn gekomen dat ik al die keren niet sliep? Een persoon is in alle tijden levend, en pas dood in het duistere gat der “vergetelheid.”
Jij schrijft echt geweldig!
Turks-NL boft maar met je
deli-kiz
om Arrayu
deli-kiz
reactie geplaatst op om Arrayu
potverdorie, dat is wel een week wachten waard!
Buket
om Arrayu
Buket
reactie geplaatst op om Arrayu
Wow.. Jij bent echt goed! Mijn complimenten.
Nehir
om Arrayu
Nehir
reactie geplaatst op om Arrayu
Het is dus weer zo ver Parmenides... Bekledigimdende guzeldi... Erg boeiend.. D8 aan me eigen opa...
Aslinda fazla icme diycem ama bakiyorumki sonucu cok guzel olmus
Asyacan
om Arrayu
Asyacan
reactie geplaatst op om Arrayu
Heerlijk dat je in het Nederlands schrijft..
karagoz
om Arrayu
karagoz
reactie geplaatst op om Arrayu
We want more, we want more
toppie parmenides
Nuray
om Arrayu
Nuray
reactie geplaatst op om Arrayu
Super geschreven Parmenides!!!
Stoic
om Arrayu
Stoic
reactie geplaatst op om Arrayu
Zeer goed stuk Parmenides. Mijn complimenten!
Momo
om Arrayu
Momo
reactie geplaatst op om Arrayu
Leuk stuk, hij mag gelijk in een boek. Te lang dus. Maar de voordelen nemen dat kleine nadeel weg Proficiat( zeker wel een paar fouten in dit klein stuk van mij maar ja je snapt wat ik bedoel)
ego
om Arrayu
ego
reactie geplaatst op om Arrayu
Een prachtig stuk! Complimenten!
(gelieve titels niet meer in capital; richtlijnen design )
Noir
om Arrayu
Noir
reactie geplaatst op om Arrayu
Geweldig! Heerlijk om te lezen en meesleurend. Lekker goed Nederlands..
Je beschrijving is verbluffend mooi
Reageer
Reageer inhoudelijk aub. We hanteren een stricte policy.
) 
