Ik hoop dat iedereen een mooie zomer achter de rug heeft en vol frisse moed gaat beginnen aan het nieuwe schooljaar/ werkjaar. Dit was voor mij een mooie zomer waarin ik weer een beetje levenservaring heb opgedaan.
Deze zomer bedacht ik me namelijk dat het hoog tijd werd dat ik eens wat geld ging verdienen. Polsen hoeveel ik waard zou zijn op de arbeidsmarkt. Begin Juni heb ik dan uiteindelijk de stap genomen. Ben een aantal uitzendbureaus langs geweest, heb een c.v. in elkaar geflanst en heb de hele wereld laten weten dat ik een baantje zocht.
Hoeveel zou ik, een meid van 22-jaar met nog alleen een vwo-diploma op zak en zero werkervaring, kunnen verdienen?
'Voor hoeveel wil je werken?' Vroeg de uitzendburea-miep mij nog. 'Uhh, wat is gebruikelijk?' was mijn antwoord. Dat was dus de eerste fout die ik met mijn onervaren kop maakte.
Je moet eisen stellen, uitstralen dat ZIJ jou nodig hebben i.p.v. andersom. Want laten we wel eerlijk wezen, we zijn een bron van rijkdom voor menigeen uitzendbureau. Wat zouden ze zonder ons moeten? (Wat wij zonder hen zouden moeten laten we even achterwege)
Op een mooie dag word ik gebeld. Omdat ik eerder al een aantal keer heb geweigerd besluit ik voordat ik opneem al dat ik 'ja' ga zeggen, wat het werk ook mag zijn. Het blijkt om een bank te gaan, iets met hypotheken, ze hebben dringend mensen nodig met een economische achtergrond. Mijn eerste echte sollicitatiegesprek. Ik vraag me af of ik zakelijk gekleed moet gaan totdat ik me besef dat het om onbenullig vakantiewerk gaat. Dus ga ik in mijn vrije-dag kloffie naar de bank. Nadat ze mijn fraudevrije verleden hebben gescreend mag ik aan de slag.
Ik ga over twee daagjes werken maar ik weet dus nog steeds niet hoeveel ik ga verdienen. Dan belt de uitzendbureau, of ik langs wil komen om het contract te tekenen. Ik vraag hoeveel ik ga verdienen, mevrouw zegt dat ze het niet precies weet maar dat het in ieder geval € 8 per uur is, BRUTO that is.
Mijn ego is aan diggelen, het breekt in duizend stukjes. Moment of distress; hoe vertel ik mijn vader dat ik € 8 per uur ga verdienen, terwijl hij makkelijk het vierdubbele verdient zonder geen enkele diploma.
Ik heb helaas (lekker puh) geen sappige verhaaltjes over mijn vader die over de grond rolt van het lachen na het horen van de 8 eurootjes.
Mijn vader reageerde zoals mijn vader altijd reageert. Hij gaf me raad;
1. (biiiirrrr) Ise tam zamaninda git, bir dakika bile gec kalma.
2. (ikiiiiiii) Gereginden fazla is yapma, yalaka derler.
3. (ucccccc) Patronuyun zamanindan calma haram olur.
Het bleek dat ik geen problemen had met het volgen van nummer 2, maar nummer 1 en 3 vielen me vies tegen. Ik kwam elke keer ongeveer 5 minuutjes te laat, en het was o zo moeilijk om me aan de 30-minuten pauze regel te houden.
Voor ik het weet heb ik een weekje werken achter de rug. Dus dit is de grote mensen wereld. Hmmmm. Het lijkt wel 'the bold and the beautiful', iedereen roddelt over elkaar en iedereen heeft het met elkaar gedaan.
Begin week 2 ontmoet ik de andere uitzendkracht. Na wat babbelen kom ik erachter dat zij twee euro meer dan mij verdient, per uur. Dispiccable!
Ik stap naar de teamleider en eis een loonsverhoging (aka, ik heb netjes verzocht of het niet mogelijk was dat ik ook net zo veel als haar zou verdienen).
En hier komt mensen, de moraal van het verhaal. Mijn uitzendbureau-miep heeft doorgegeven dat ik bereid was om voor €8 per uur te werken. WTF!? Vertrouw NOOIT uitzendbureau-miepen, ze staan niet aan onze kant. En onthoud; zij hebben ons nodig.
Maar ja, de zomer is voorbij en eind goed al goed. Mijn loon werd verhoogd naar € 10,25 per uur en ik zal voortaan mijn bold and the beautiful collega's tussen colleges door maximaal eens per week kunnen zien.
