Woorden schieten mij te kort… om mijn gedachten op te kunnen schrijven…
Duizenden razen door mijn hoofd…
Het is bijna onmogelijk om te concentreren op een gedachte…
Wat wel vaak langs raast, is de gedachte van de triestheid van het leven…
Ik herinner me vorige week nog heel goed, toen ik haar in de ogen keek… De gevoelens die daarbij los kwam… De vreugde van het leven dat opnieuw in mijn hart werd geboren… Het was alsof ik zelf werd herboren…
Maar nu, sterft mijn hart… Steeds beetje, bij beetje…
Ik zie de triestheid van het leven, in mijn ogen…
Ik voel de triestheid van het leven, in mijn hart…
Grappig is dat, dat je nog een week geleden het leven met je open armen kon omhelzen, maar nu niet meer los kan laten, al weet je dat het je einde kan betekenen…
Grappig is dat, dat voordat de vraag wordt gesteld, jij het antwoord al weet… Het antwoord die je in je hart voelt, de reden tot het sterven…
Grappig is dat, dat je weet dat je er niets aan kunt doen… Je handen, je gedachten, je gevoelens, je hart zijn vastgeketend… Er is geen ontkomen aan…
Maar waarom zou je wachten…? Als je al weet dat je hart gaat sterven, waarom neem je het hef niet in eigen hand…? Waarom niet…?
Toch probeer je ertegen te vechten…
Je zelf te manipuleren door het leven te accepteren zoals het is…
Je zelf in te laten geloven dat je mis hebt… Dat je het antwoord niet weet…
Je zelf te bewijzen dat je er toch wat aan kunt doen…
Er is nooit een dag voorgekomen waar ik het mis had, deze keer zal ik het jammer genoeg ook niet mis hebben…
Ik probeer mee te gaan met de stroming van het leven… Het komt wel eens voor dat er breuken, scheuren ontstaan in de stroming. Golven die de barričres breken…
Niet zo ver weg… Zul je mij aantreffen… Verdwaald in mijn eigen gedachten…
// zit te denken hoe ik jullie allen een fijne jaarwisseling (der behalve deze simpele woorden...) kan toewensen…// Moge het nieuwe jaar, alles zijn wat je wenst…
Voor de ??n een groot drama, voor de ander een komedie. Blij dat de zaal tot het einde blijft zitten, het blijft immers boeien. Alleen een enkeling die de lol er niet van inziet en tijdens de voorstelling anderen stoort bij zijn weg naar de uitgang.
Noir
om Arrayu
Noir
reactie geplaatst op om Arrayu
Apart dat ik net het liedje van Sertab Erener aan het luisteren ben terwijl ik jou stuk aan het lezen ben...
Yarindan haber yok, dun bitti..
Saatler son gunu calip gitti..
Yeminler yaslandi dudaklarda..
Dugumlendi derken soz bitti..
Unutursun icin yana yana..
fir
om Arrayu
fir
reactie geplaatst op om Arrayu
en weet je wat het grappige is, dat die en-is een heel knap ventje is. behalve zn ongelovelijk lelijke blauwe jas die hij vandaag aan heeft (het is nog 2005)
Noir
om Arrayu
Noir
reactie geplaatst op om Arrayu
Tja, zo zie je maar dat knapheid en een blauwe jas niet altijd het geluk brengen..
Misschien moeten we geluk ergens anders zoeken.. In het innerlijke bijvoorbeeld?
en-is
om Arrayu
en-is
reactie geplaatst op om Arrayu
// 't is de eerste keer dat ik zelf reageer...
@fir - 31/12
Hehe, jaloezie!
@Z - 31/12
Mooi gezegd, ik had het niet beter kunnen verwoorden... Daar trek ik mijn blauwe jasje voor uit...
Reageer
Reageer inhoudelijk aub. We hanteren een stricte policy.
