Daar zat ze dan naast me op de bank. Ze stak nonchalant een sigaret op. Ze keek in de verte, alsof ze daar haar antwoord probeerde te vinden. Alsof grote letters van wolken texten over de hemel aan het spreiden waren, puzzels die smachtten om opgelost te worden.
Ze ademde rook uit, uit een vluchtig verleden, zo vluchtig steeg het omhoog en verdween ergens boven haar krullen. Ze boog haar hoofd naar mij toe. Er verscheen een flauwe glimlach op haar gezicht. In die glimlach probeerde ik af te lezen of ze wel wilde beginnen met vertellen. Een kleine aarzeling bewoog haar stem en vervolgens schraapte zij vastberaden haar keel: “Wat ik je probeer duidelijk te maken heeft geen begin noch een eind. Het was er altijd al en is nooit verdwenen. Het is nooit veranderd, nooit minder geworden, nooit mijn lasten verlicht…ik ben ook niet veranderd, ik ben alleen gegroeid, ik heb ontdekt, ik heb begrepen, ik heb niet begrepen, ik vergat, ik herinnerde weer. En een verleden werd mij opgedrukt als een zak met bakstenen; op mijn rug gezet, drukkend op mijn nog niet ontwikkelde schouders. Ik heb leren lopen, ik heb geleerd om met gebogen hoofd te zien wat mij tegemoet kwam. Ik heb verantwoordelijkheid geleerd eer ik wist wat het was. Ik ben mijn gezicht kwijtgeraakt en vond het weer op straat in donkere hoeken, op gezichten van afschuwelijke monsters. De dragers van angsten en haat als dodelijke ziekten. Ik ben mijn naam kwijtgeraakt in de ogen van mijn zogenaamde vrienden (altijd een glimlach met rotte tanden). Mijn rug is weer gerecht nu en mijn schouders zijn sterk geworden, maar voor de rest is niets veranderd. Behalve dat ik weer een gezicht heb, mijn eigen gezicht. Ik heb weer een naam, mijn eigen naam…”
Ineens viel er een ijskoude stilte, zo ongemakkelijk dat je er koude handen van krijgt.
Ik dacht over wat ze allemaal verteld had. Ik heb een vermoeden, dat dit niet alles is, maar wel genoeg. Vreemd, maar het lijkt of ik er bij was, ik kon alle emoties duidelijk voelen. Verwarrend, drukkend maar toch ook helder en rustgevend. Ze ging door: “Ik vraag mij altijd af waarom dit alles mij moest overkomen en nog steeds overkomt. Alleen de stilte kan een antwoord geven.
Ik denk, dat het in mijn lot ligt, dat ik de persoon moest worden wie ik nu ben. Ik geloof niet in toeval, maar het is wel verdomd toevallig dat het mij moet overkomen…”
Reageren op bovenstaande artikel is niet meer mogelijk.
