Ik werd vandaag met een woordenschat-ontbreekt-om-het-uit-te-leggen-gevoel wakker. Well, it seems like I don't wanna wake up today. Duh-huh, vind je het gek als je rond 4 uur 's nachts pas slaapt en om 7 uur gewekt wordt door radionieuws. Het eerste wat ik dan ook doe is een stomp geven op de snooze-knop. Met een gevoel van voldoening ga ik weer terugliggen en ik probeer wakker te worden en helder na te denken. Maar het enige waar ik aan kan denken is: Slaap. Ik heb erg slaap.
Ik hoor geluiden van vogels. Terwijl ik deze irritante geluiden negeer, vecht ik met de slaap en maak een belofte die ik elke ochtend maak: Vandaag ga ik echt vroeg naar bed! Maar diep van binnen weet ik dat deze belofte vanavond voor de miljoenste keer verbroken zal worden. Zelfs een ezel stoot...ai ai laat maar. I don't wanna know. Zo vroeg in de ochtend, te pijnlijk.
Uiteindelijk sta ik op en doe mijn klerenkast open. Terwijl ik kijk naar een poster van Premier League voetballers, vraag ik me af wat ik vandaag zal aandoen. Ik weet het niet en Vieira weet het antwoord ook niet. Minutenlang staar ik naar al mijn kleding en maak combinaties in mijn hoofd. Deze met die, die met dit, dit met dat. Nee dit is niet gestreken en dat is te zomers. Goddamnit, een disease die alleen meisjes lijkt te treffen: de kleding disease.
Na een lange “panorama modeshow” zie ik opeens de rode cijfers van mijn digitale wekker: WTF het is half 8! Come on change clothes.. and go. Ik kies snel een spijkerbroek en een trui, kleed me aan, poets mijn tanden en pak haastig mijn tas. Ik hol de trap af en kom mijn moeder in de woonkamer tegen. Ze kijkt me rustig aan en zegt dat ik wat moet eten. Ik herinner me dat ze mij vroeger altijd met dictatuurpraktijken iets liet eten 's ochtends, maar tegenwoordig blijft het gelukkig bij een herinnering die altijd mijn ene oor ingaat en de andere oor er weer uitgaat. Want 's ochtends eten, daar heb ik nooit zin in.
Ik pak toch nog een mandarijn uit de fruitschaal, geef mijn moeder een kus op haar wang en vlieg de deur uit. Het is best stil buiten, bij ons is het altijd stil, alleen irritante vogeltjes die vals fluiten kun je horen. Vogels en bomen, bomen en vogels. Meestal is het rustgevend maar vandaag dacht ik opeens aan iets sadistisch: namelijk een kettingzaag pakken en alle bomen er af te zagen. Hehe, ik zie het al voor me: The Texas Chainsaw Massacre Revolutions: The girl who says: Greenpeace get the f***.
Ja soms heb ik van die sadistische gedachtes als ik slaaptekort heb. Zoals mijn goudvisje door de plee willen spoelen. Echt waar ik denk hier weleens aan, want dat mini beestje maakt ’s nachts zulke ondraaglijke irritante blub-geluiden dat zo’n lief meisje zoals ik zelfs sadistische neigingen krijgt, kun je nagaan wat Dutroux met dat visje zou willen doen.
Terwijl ik in de bus zit verdwijnt mister Chainsaw naar de sadistische laaglanden van mijn fantasiewereldje en ik kijk naar het mooie landschap. Ik zet mijn mp3-speler aan, het Arabische liedje: Koul youm fe oumri (Every day of my life) doe ik op repeat. Ik denk aan gisteren en een big smile komt tevoorschijn. Ah wat heb ik het toch getroffen vandaag: It’s a beautiful day, the sun is NOT shining, but I feel good.
"The curse of the morning" is al weer verdwenen. Ver weg onder mijn bed in het donker wachtend op mij om vervolgens morgenochtend weer actief te worden.
dat had ik vandaag ook, maar het verschil is dat ik de deur niet uit ben gegaan :S weer een college gemist
Sultish
om Arrayu
Sultish
reactie geplaatst op om Arrayu
Ben bug?n sabah 6.30 otobus duraginin ?n?nde gelmeyen otobusu bekliyordum, geldikten sonra da binmeye unuttum uykulu kafamla...
Veel mensen hebben moeite denk met vroeg slapen
Jul
om Arrayu
Jul
reactie geplaatst op om Arrayu
Ik heb geen moeite met vroeg slapen, maar wel met vroeg opstaan.
Angelface
om Arrayu
Angelface
reactie geplaatst op om Arrayu
En ik heb geen moeite met weinig slapen, maar met vroeg opstaan
