|
Turkse Keuken
 Steak en friet behoren niet tot de traditionele Turkse keuken. Zij koos voor lam, tijm en diverse soorten groente en fruit. De belangrijkste maaltijd is het avondmaal met zijn vele schoteltjes meze, die vele verschillende koude of warme voorgerechten bevatten. Ook de zoete desserts vormen een belangrijk bestanddeel van de maaltijd. Alsmede de raki, de anijsalcohol, gedistilleerd uit druiven. De populaire benaming van raki is “leeuwenmelk”.
Wie toch rundvlees wenst, moet beseffen dat dit doorbakken zal zijn. Rauw of licht gebakken vlees is zeker niet aanbevolen in Turkije. Tenzij in internationale hotels of restaurants.
De Turken zijn niet gewend aan diverse tafelgenoten die elk een stukje van de rekening willen betalen. In het restaurant betaalt slechts één persoon, de gastheer. Een fooi van 10 % is gebruikelijk.
Hoewel koffie al in de 9de eeuw gekend was, bleef het lange tijd een zeldzame en dus kostbare drank, die was voorbehouden aan de heersers. Begin van de 16de eeuw werd aan het Hof van Süleyman met veel praal koffie geschonken, maar in 1555 openden twee Syrische kooplieden het eerste koffiehuis in Istanbul. Het werd snel populair en het aantal koffiehuizen nam zienderogen toe. Koffie kreeg de bijnaam “melk voor schakers en denkers” Men kwam er om de tijd te doden, of te kletsen of een waterpijp te roken. Dansers en muzikanten traden op en er daagden vertellers op (meddah) terwijl er ook het schimmenspel werd opgevoerd.
Een stamgast in koffiehuis Eyüp was de Franse auteur Pierre Loti. Dit koffiehuis ontsnapte aan de slopershamer, heet nu Pierre Loti, en kijkt uit op de Gouden Hoorn. Koffiehuizen bleven lang ontoegankelijk voor de vrouwen, die elkaar troffen in de hamman.
De çai hamesi zijn de theehuizen. Ze worden ook çai evi genoemd en in beginsel alleen bezocht door de mannen. De voorbije jaren groeiden ook theehuizen “alleen voor vrouwen”. De theetuinen, of çai behesi, worden vooral tijdens het weekeind bezocht door de hele familie.
 Eten doet men in een kebab salonu, lokanta of restoran. Kwalitatief bestaat er amper een verschil onder deze drie. Het is vooral de inrichting van het restaurant die het verschil maakt. De beste kwaliteitsaanwijzing is: tel het aantal Turken dat er tafelt, hoe meer er zijn, des te beter is de gelegenheid. In principe is het restoran aangewezen voor uitgebreide maaltijden.
Eten is een belangrijke aangelegenheid in Turkije. Gezinsleden eten geen snelle hap, plunderen de koelkast niet voor een tussendoortje en eten nooit alleen.
Het ontbijt of kahvalti, bestaat - zoals het woord zegt - uit kahve (koffie) of thee, brood feta en zwarte olijven. Het avondmaal bestaat uit verschillende gangen en wordt in de zomer meestal omstreeks 20.00 u genomen.
Het is niet ongebruikelijk dat vrienden dan binnenstappen en een hapje meegenieten. Bepalend voor het menu is of er al dan niet alcoholische dranken bij geschonken worden.
Turken nuttigen uitgebreide maaltijden, tot zeven gangen toe, tijdens huwelijken, begrafenissen en besnijdenisfeesten. Bij overlijdens zijn het de buren, die koken voor de getroffen familie. Tijdens de Ramadan is het een traditie dat voeding wordt verstrekt aan de behoeftigen.
|
|
Wiki-Turkije
|
 Status: Wijzigingen niet mogelijk  Bijgewerkt: zondag 28 september 2003
|
|
|
| |
