|
Izmir
 Het vroegere Smyrna, in het westelijk deel van Turkije, is de hoofdstad van de gelijknamige provincie en één van de belangrijkste zeehavens van het land. De stad, die meer dan haar gading kreeg van oorlogen, branden en aardbevingen, telt nu meer dan twee miljoen bewoners en is de derde stad van het land.
De eerste woonkernen van Smyrna kwamen er met de Eoliërs omstreeks de 11de eeuw voor onze jaartelling. Nadien volgden de Ioniërs. Algemeen wordt echter aangenomen dat de werkelijke stichting van een stad pas in 1450 voor onze tijdrekening gebeurde door Tantalus, Koning van Manisa (Spilos).
De Lydiërs verwoestten de stadstaat waarvan bij opgravingen aarden wallen werden aangetroffen in de 7de eeuw voor onze tijdrekening. Ook de Frygiërs namen bezit van de stad. De tempel van Athene zou net voordien, tussen 725 en 700, zijn gebouwd. De Macedoniër Antigonus I bouwde haar weer op in de 4de eeuw. Na Antigonus volgden de troepen van Alexander de Grote, onder bevel van Lysimachus.
Omstreeks 288 voor onze jaartelling maakte het huidige Izmir deel uit van het rijk van Pergamon (Bergama).
Na het overlijden van koning Attalos III doken de Romeinen op. Onder hun heerschappij groeide Smyrna uit tot een christelijk centrum. In 178 werd de stad verwoest door een aardbeving, maar herbouwd door Marcus Aurelius. Na een verblijf van Byzantijnen, die er een vlootbasis aanlegden, groeide Izmir uit tot een belangrijke havenstad tijdens het Latijnse Rijk van Boudewijn IX, dat duurde van 1204 tot 1260.
In 1402 onderging de woonkern het lot van vele steden en werd zij gelijk gemaakt met de grond door de Mongool Tamerlane(Timur-leng). De Ottomanen namen de haven in 1424 in. Het fort van Izmir werd gebouwd door Mehmet II om Izmir te verdedigen tegen de Venetianen.
In de 19de eeuw dreigde de haven te verzanden, maar werd de uit het noorden vloeiende rivier Gediz afgeleid.
Na Wereldoorlog I eisten de Grieken de stad op, die zij vijf jaar lang bezetten en beheerden. In 1922 daagden de troepen op van Mustafa Kemal Atatürk en ingevolge het Verdrag van Lausanne (1923), dat dit van Sèvres (1920) verbeterde, werd Izmir definitief Turks.
Het Europese deel van de stad, dat vooral bewoond werd door Grieken en Armeniërs ging tijdens de Turkse herovering in de vlammen op.
Vandaag is de stad een belangrijk textielcentrum en een belangrijke uitvoerhaven. In Izmir zou Homeros 800 jaar voor onze jaartelling de Ilias hebben geschreven, het verhaal van Odysseus en het Paard van Troje.
Blikvangers
TEOS, KOLOPHON & KLAZOMENAI
Tussen Selçuk en Urla ligt Teos, dat de geboorteplaats was van de lyrische dichter Anacreon (540 voor onze tijdrekening). De stad was gekend voor haar cultus van Dionysus. Vlakbij liggen ook de resten van Kolophon, de ruïnes van het theater van Notion en Claros waar zich het Orakel van Apollo bevond.
Noordelijk van Urla ligt Klazomenai, geboorteplek van de filosoof Anaxagoras (500-428 voor onze tijdrekening). Hier werden beschilderde terracotta sarcofagen aangetroffen. Bij Içmeler rijdt men voorbij de ruïnes van een Romeinse brug.
CESME, URLA & KARABURUN
Het woordje çesme betekent bron. In de oudheid werd de stad Kysus genoemd. Het schiereiland van Izmir dat zo gedoopt werd, bevat er vele, die rijk zijn aan zowel koud als warm water. Warmwaterbronnen zijn de Agamemnon Kaplicalari, langs de weg naar Inciralti. Het stadje Urla biedt thermische bronnen.
Bij Cesme - dat vlak over het eiland Chios ligt - hadden historische zeeslagen plaats. De Romeinen van Scipio Africanus versloegen hier de Fenicische vloot van Hannibal en ook de Turkse vloot ging hier ten onder na een strijd tegen de Russische.
Op het schiereiland Karaburun werden Egeïsche dorpen gevonden en ligt het oude Erythraia, tussen Ildir en Balikliora, met resten van een stadsmuur en een theater. De stad maakte deel uit van de Ionische Confederatie Karaburun is een vrijwel ongeschonden gebied dat ideaal is voor wandeltochten en diepzeeduikers.
  
  
|
|
Wiki-Turkije
|
 Status: Wijzigingen niet mogelijk  Bijgewerkt: zondag 28 september 2003
|
|
|
| |
