|
Tijdslijn : 1620 - 1750
1622 - 1623
Sultan Mustafa I ( 1592 – 1639 )
In zijn macht hersteld [zie hiervoor]; hij werd opnieuw afgezet wegens zwakzinnigheid
1623 – 1640
Sultan Murad IV ( 1612 – 1640 )
Hij regeerde eerst onder regentschap, dat een speelbal van de Janitsaren en de Spahis werd; de Turken werden uit Noord-Irak verdreven; nadat hij meerderjarig was geworden trad hij wreed op tegen de Janitsaren; hij heroverde Bagdad op de Perzen en sloot in 1639 een vrede (die tot 1918 bleef bestaan)
1640 – 1648
Sultan Ibrahim ( 1615 – 1648 )
Hij sloot in 1641 vrede met het Duitse Rijk en veroverde Chania (op Kreta) van de Venetiërs
1648 – 1687
Sultan Mehmed IV ( 1641 – 1692 )
Zoon van Ibrahim; zijn belegering van Wenen in 1683 mislukte; Oostenrijk fnuikte de macht van het Osmaanse Rijk (prins Eugenius); hij verloor Hongarije en Servië aan Oostenrijk; hij werd afgezet door de Janitsjaren
1687 – 1691
Sultan Süleyman III ( 1644 – 1691 )
Broer van Mehmed IV; de Habsburgers deden hem terugtrekken van de Balkan
1691 – 1695
Sultan Ahmed II ( 1642 – 1695 )
Hij leed een gevoelige nederlaag tegen Oostenrijk; hij liet de macht over aan viziers
1695 – 1703
Sultan Mustafa II ( 1664 – 1703 )
In 1697 werden de Shihabi emirs van Libanon bijna onafhankelijk; hij verloor veel gebied (Hongarije en Zevenburgen) door vrede van Karlowitz (1699); hij werd afgezet door de Janitsjaren
1703 - 1730
Sultan Ahmed III ( 1673 – 1736 )
Zijn regeringsperiode staat bekend als de _ Tulpentijd _ ; kunst en wetenschappen bloeiden; hij versloeg in 1711 tsaar Peter I van Rusland aan de Proeth; hij veroverde in 1715 Morea; hij sloot met Oostenrijk de nadelige Vrede van Passarowitz (hij verloor daarbij Banaat, Servië en Klein-Walachije); hij werd door de Janitsjaren afgezet [zie hierna]
1730 – 1754
Sultan Mahmud I ( 1696 – 1754 )
Oudste zoon van Mustafa II; hij kwam aan het bewind door het neerslaan van de zogenaamde Patrona Khalil-opstand, waardoor zijn voorganger, tegen wiens decadentie de opstand gericht was, gedwongen werd af te treden; op militair gebied boekte hij successen door in 1739 het verdrag van Beograd (Belgrado), waarin de vrede met Rusland en Oostenrijk werd vastgelegd, te bewerkstelligen, en in 1746 de sinds 1731 steeds weer oplaaiende oorlog met Perzië tot een goed einde te brengen (hij sloot in 1736 een duurzame vrede met de Perzen); zijn interesse voor literatuur en muziek was echter nog groter dan die voor politieke aangelegenheden; hij stichtte in Istanboel een groot aantal gebouwen, waaronder bibliotheken en moskeeën; hij was vanwege zijn soberheid een geliefd heerser.
|
|
Wiki-Turkije
|
 Status: Wijzigingen niet mogelijk  Bijgewerkt: donderdag 31 oktober 2002
|
|
|
| |
