Delft heeft, als het om moorden gaat, gelukkig geen ‘reputatie’ hoog te houden. Toch vonden er in de recente Delftse geschiedenis een aantal plaats die, mede door het lugubere gehalte, de moeite van het noemen waard zijn.

In 1914 was er de 'moord in de glasfabriek' in het toenmalige Vrijenban. Een arbeider beslechtte een ruzie met een mes, waarbij het slachtoffer ter plekke overleed. De dader liep de fabriek uit, gooide zijn mes in de Haagsevaart en vluchtte Delft in. Nog diezelfde dag werd hij gearresteerd en ging hij voor lange tijd achter de tralies.

Op 3 mei 1940, enkele dagen voor de Duitse inval, was er de mysterieuze moord op de 26-jarige leerling-verpleegster Greta Melaard. Haar lichaam werd op een vroege zaterdagochtend door enkele arbeiders gevonden langs de A13, ter hoogte van de Pauwmolen. Het politieonderzoek onder leiding van commissaris U. van der Zee wees uit dat ze de dag ervoor, op vrijdagavond, omstreeks half acht per fiets uit Rotterdam naar haar werk in Delft was vertrokken. De fiets lag niet bij het lichaam, maar werd pas een paar dagen later, op 8 mei, enkele kilometers verderop door soldaten gevonden. Omdat er een verlofpasje bij de fiets lag, dacht de politie de moord simpel op te lossen, maar de betrokken militair bleek er niets mee te maken te hebben, evenmin als de soldaat die ten tijde van de moord in de buurt was gesignaleerd. De laatste sporen liepen dood toen de Duitsers op 10 mei 1940 Nederland binnenvielen. De moord bleef een mysterie, omdat politie en justitie in die dagen wel iets anders aan hun hoofd hadden.

In de oorlogsjaren nam het verzet het niet zo nauw met moord en doodslag. Men sprak eerder over liquidaties, zoals die in augustus 1941 op de 19-jarige Hugo de Man. Hij werd door twee studenten bewusteloos geslagen, in een jute zak gebonden en in een vijver gesmeten. Het slachtoffer zou een 'verraaier' zijn geweest. Het was de derde moord in anderhalf jaar tijd.
Op vrijdag 14 februari 1947 werd in een woning in de Oosterstraat de 73-jarige W.v.d.L. met een bijl zo ernstig verwond dat ze later in het Oude en Nieuwe Gasthuis aan haar verwondingen overleed. De 33-jarige Delftse die de moord beging, meldde zich na de moord bij het politiebureau met de mededeling dat ze haar tante zojuist de hersens had ingeslagen.
In de jaren '50 vond er in de Meidoornlaan een moord plaats, waarbij een man zijn echtgenoot na de daad in stukken sneed en in een koffer in de Tweemolentjesvaart kieperde. Hij kon snel worden aangehouden, want getuigen hadden de man gezien en het bloedspoor dat van zijn woning naar het water liep, verraadde hem al snel.

In de nacht van 10 op 11 mei 1961 vermoordde een 32-jarige Delftenaar zijn aanstaande bruid in een woning in een steeg van het Oosteinde. Het motief werd nooit bekend: de dader had zich diezelfde avond nog vergast in de keuken. In de jaren ’80 van de vorige eeuw werd Delft opgeschrikt door twee moordpartijen. Zo schoot Cevdet Yilmaz, beter bekend als 'Ted de Turk', in april 1983 zes mensen in café Het Koetsiertje aan de Houttuinen in koelen bloede dood. Hij kreeg levenslange gevangenisstraf. En ook de moord op Wilma Bres, die op 16 juli 1989 aan de Muyskenlaan op gruwelijke wijze van het leven werd beroofd, staat in het geheugen gegrift. De dader werd nooit gepakt.